ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ – OLYMPIAKOS NICOSIA

ΙΣΤΟΡΙΑ

Untitled-4

Ιστορία

  1.     ΙΔΡΥΣΗ

Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» Λευκωσίας ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1931, τρεις περίπου μήνες πριν από τα γεγονότα του Οκτώβρη του  1931 – τα γνωστά ως Οκτωβριανά, που ανεξίτηλα σημάδεψαν την εθνική μοίρα του Κυπριακού Ελληνισμού – από μια ομάδα μορφωμένων νέων, αποφοίτων του Παγκυπρίου Γυμνασίου.

Οι νέοι αυτοί που ενδιαφέρονταν ζωηρά για τον Αθλητισμό, το ποδόσφαιρο, την καλλιτεχνική και πολιτιστική δραστηριότητα, προχώρησαν στην ίδρυση ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ και διοργάνωση μουσικών εκδηλώσεων.

Οι πρόβες εγίνοντο στο σωματείο «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» που με τον «ΠΑΛΛΕΥΚΩΣΙΑΤΙΚΟ» συνιστούσαν δύο υφιστάμενα σωματεία των «Κάτω Ενοριών» της Λευκωσίας όπως λέγονταν ο Άγιος Κασσιανός, ο Άγιος Λουκάς και η Χρυσαλλινιώτισσα, με επικεφαλής τον κ. Αδαμάντιο Μιχαηλίδη.

Φαίνεται όμως ότι οι πρόβες της Ορχήστρας ενοχλούσαν τους θαμώνες στα «Ελευθέρια» που επιδίδονταν στο χαρτοπαίγνιο και τους έφερναν προσκόμματα στην καλή λειτουργία της Ορχήστρας, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν τους νέους που προαναφέραμε να προχωρήσουν στην ίδρυση του Σωματείου «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» Λευκωσίας στην χρονική περίοδο που πιο πάνω μνημονεύσαμε.

Τον πρωταρχικό Ιδρυτικό Πυρήνα του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» αποτέλεσαν μεταξύ άλλων:

Διαμαντής Μιχαηλίδης -              Φαρμακοποιός

Κώστας Καλησπέρας     -              Κτηματολογικός υπάλληλος

Νίκος Πετρίδης                –              Γυμναστής Παγκυπρίου Γυμνασίου

Μίκης Μιχαηλίδης                        –              Κτηματολογικός υπάλληλος

Σωτήρης Μιχαηλίδης     –              Δάσκαλος που παρουσίαζε απόντος του Φρίξου Πετρίδη, το πολύ δημοφηλές  πρόγραμμα από το ΡΙΚ «Απαντήστε Παιδιά».

Οδυσσέας Ιωάννου                       –              Φαρμακοποιός

Νέαρχος Γαβριηλίδης                   -              Φαρμακοποιός

Αδωνις Αναστασιάδης                 -              Κτηματολογικός υπάλληλος

Χαράλαμπος Τσιμίλλης                 -              Τραπεζικός υπάλληλος και μουσικός

Σοφοκλής Σοφοκλέους -              Καταστηματάρχης

Γεώργιος Σέρβος                            -              Υφασματοπώλης

Κόκος Σαββίδης              -              Κυβερνητικός Υπάλληλος (αργότερα διοικητής Δεκέλειας)

Μιχάλης Αδαμίδης        -              Ράφτης

untitled

Το  όνομα «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» προήλθε από την αγάπη που τρέφανε οι ιδρυτές του Σωματείου προς τον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ» Πειραιώς,  γι’ αυτό και ο Ύμνος των δύο Σωματείων είναι πανομοιότυπος.

Το έμβλημα του Σωματείου που από τότε καθιερώθηκε, διατηρείται αναλλοίωτο μέχρι σήμερα. Είναι το αντίσκηνο που ως ιδέα προέκυψε από την πρώτη κατασκηνωτική εξόρμηση του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» στην Γλυκιώτισσα.

Τα χρώματα του Σωματείου είναι το μαύρο και το πράσινο. Το μεν πρώτο για να συμβολίζει το πένθος του Κυπριακού Ελληνισμού για την πολυαιώνια δουλεία του στους ξένους κατακτητές, ενώ το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα και την πίστη του για την εκπλήρωση των προαιώνιων πόθων της μαρτυρικής πατρίδας για ένωση της με τον ελεύθερο μητροπολιτικό Ελληνισμό.

Το πρώτο οίκημα του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» ήταν το τότε σπίτι της Μαρούλλας Ασπρόφτα, καταβάλλοντας για νοίκι 35 σελίνια το μήνα. Μετά το 1932 το Σωματείο μεταστεγάστηκε στην οδό Μίνωος και Ερμού – η είσοδος από τη Μίνωος αρ. 1 – που πυρπολήθηκε στις 7 Ιουνίου 1958 από τους Τούρκους στις ενδοκοινοτικές ταραχές που περιέθαλπε η Τουρκική μυστική οργάνωση Τ.Μ.Τ. καθοδηγούμενη από τον  Ντενκτάς.

Εκτός από το «επίσημο» οίκημα του Σωματείου, τα μέλη του ποδοσφαιρικού τμήματος σύχναζαν αρχικά σ’ένα υπαίθριο καφενείο πάνω στην «τάπια» κάτω από μια χρυσομηλιά που ανήκε στον Μιλτιάδη Παντελίδη, πατέρα του Κυριάκου Παντελίδη. Σύχναζαν επίσης στο καφενείο του Σάββα Τερκουράφη που βρισκόταν παρά το Δημοτικό Σχολείο του Αγίου Κασσιανού. Τα αποδυτήρια, εξάλλου, βρίσκονταν στο σπίτι του Θεόδωρου πάνω στην «τάπια».

Ο Κώστας Καλησπέρας – ιδρυτικό όπως προαναφέρθηκε μέλος του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» – ήταν ο πρώτος τερματοφύλακας της συσταθείσας ποδοσφαιρικής ομάδας και ήταν από τους διασημότερους τερματοφύλακες της Κύπρου κι έπαιξε στον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ» στα πρώτα οκτώ χρόνια. Διάσημο και γουρλίδικο εθεωρείτο το σκουφί του Καλησπέρα, σύμβολο των επιτυχιών της ομάδας.

Στο Καταστατικό υπήρχε άρθρο σύμφωνα με το οποίο απαγορευόταν να υπάρχει στο εντευκτήριο του Σωματείου χαρτοπαίγνιο και οινοπνευματώδη ποτά.

Ο Διαμαντής Μιχαηλίδης αφηγείται :

Το 1941 μία ομάδα μελών επέβαλε το χαρτοπαίγνιο και τα οινοπνευματώδη ποτά. Μια νύκτα τους έπιασε η αστυνομία γιατί χαρτόπαιζαν και συνέλαβαν εμένα σαν Γενικό Γραμματέα (τότε δεν υπήρχε θέση προέδρου) και παρουσιάστηκα στο δικαστήριο από το οποίο αθωώθηκα, γιατί με ήξερε ο αστυνομικός Σάββας Παύλου. Έκτοτε υπέβαλα την παραίτησή μου.

Μετά ανέλαβε ο Κώστας Μουσκής.

Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου – σύμφωνα με την πληροφόρηση του Διαμαντή Μιχαηλίδη – χωρίστηκε σε τρία τμήματα :

α) Το Διοικητικό (με τους Διαμαντή Μιχαηλίδη Οδυσσέα Ιωάννου και Μίκη  Μιχαηλίδη).

β) Το αθλητικό τμήμα (με τους Κώστα Καλησπέρα και Νίκο Πετρίδη).

γ) Το Φιλολογικό – Πολιτιστικό τμήμα (με τους Σωτήρη Μιχαηλίδη και Οδυσσέα Ιωάννου).

Μετά τα γεγονότα του Οκτωβρίου 1931 οι Βρετανικές κατοχικές αρχές έκλεισαν τον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ», του οποίου τα μέλη συμμετείχαν μαζικά στα γεγονότα.

2. Από την εθνική δραστηριότητα του Ολυμπιακού

 

2.1 Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ 1931

Ακρίτας και θεματοφύλακας των ιδεωδών του σκλαβωμένου Κυπριακού Ελληνισμού αναδείχνεται μέσα από τη χοάνη της μακρόχρονης ιστορικής διαδρομής του ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» της Λευκωσίας.

 

Από τους πρώτους κιόλας μήνες της ίδρυσης του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ», τα μέλη του όχι μόνο συμμετείχαν στην προσπάθεια εθνικής απολύτρωσης από την ξένη κατοχική παρουσία, μα ανέλαβαν ηγετικό ρόλο σε κάθε εθνικοαπελευθερωτική εκδήλωση.Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» είχε την ίδια αλλά και σκληρότερη ακόμα μοίρα που είχαν τα σωματεία της Κύπρου που τα μέλη τους συμμετείχαν στην μεγαλειώδη εκείνη πορεία του λαού μας: Το σωματείο κλείστηκε από τις Βρετανικές κατοχικές αρχές και ύστερα από ένα ολόκληρο χρόνο επιτράπηκε η επαναλειτουργία του, ενώ στα σκοτεινά τα χρόνια της παλμεροκρατίας, απαγορευόταν η ανύψωση της ελληνικής σημαίας στο οίκημα του σωματείου, η ανάρτηση των φωτογραφιών των ηρώων της ελληνικής επανάστασης του 1821, καθώς κι οι συγκεντρώσεις με εθνικοπολιτικό χαρακτήρα.

Δεν είναι υπερβολή αν λεχθεί πως ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» υπήρξε ο καθοδηγητικός φάρος – το κέντρο λήψεως αποφάσεων – σε κάθε εθνικοαπελευθερωτική δραστηριότητα.

Έτσι, όταν ξέσπασαν τα γεγονότα του Οκτώβρη του 1931, τα μέλη του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» συμμετείχαν δυναμικά στη μοιρόγραφτη κείνη πορεία του λαού μας. Μια πορεία που αναπόδραστα ξεδιπλώθηκε όχι μόνο ύστερα από τις οδυνηρές διαψεύσεις των εθνικών οραματισμών του λαού μας – που συνίσταντο στην ένωσή του με το μητροπολιτικό Ελληνισμό – αλλά και ύστερα από το κυνικό βιασμό και των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών και συνταγματικών θεσμών, που με τη σύμπραξη στο Νομοθετικό Συμβούλιο των τουρκοαγγλικών ψήφων, στραγγαλιζόταν η θέληση του 82% του πληθυσμού της υπόδουλης πατρίδας.  Πρόσθετα, σαν τα αυτοκρατορικά συμφέροντα το απαιτούσαν, επιβαλλόταν η βρετανική βούληση με αυτοκρατορικά διατάγματα έστω κι αν το Νομοθετικό Σώμα (Έλληνες και Τούρκοι βουλευτές) επιψήφιζε ή καταψήφιζε κάποιο νομοσχέδιο που κατέθετε ο Κυβερνήτης.

Σαν αποτέλεσμα της έκρηξης του κινήματος ήταν η παραίτηση των μελών του Νομοθετικού, ύστερα από εγκύκλιο που εξέδωσε ο Μητροπολίτης Νικόδημος Μυλωνάς, η συγκέντρωση στη Φανερωμένη και η δραματική πορεία στο κυβερνείο, που πυρπολήθηκε.

 

2.2 Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ΣΤΑ 1940-1948.

Όμως στις 28 του Οκτώβρη του 1940 οι απαγορευτικοί κανονισμοί ξεπεράστηκαν. Αυθόρμητα ο λαός, με τα μέλη του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» προλάτες, ξεδίπλωσε τις κρυμμένες ελληνικές σημαίες και πανηγύριζε με δοξολογίες και γιορταστικές εκδηλώσεις τις νίκες του στρατού μας στο Τεπελένι και την Κλεισούρα, τους Αγίους Σαράντα, την Πρεμετή και τ’ Αργυρόκαστρο.

Στ’ άραχλα τα χρόνια της γερμανοϊταλικής κατοχής, ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» συνέτρεξε ποικιλότροπα τους Έλληνες πρόσφυγες αδελφούς μας που κατέφευγαν στην Κύπρο, είτε για να διαπεραιωθούν στη Μ. Ανατολή – πυκνώνοντας τις τάξεις του ελεύθερου Ελληνικού Στρατού- είτε για προσωρινή παρουσία τους, μέχρις ότου ξανανατείλει στους γαλανούς ουρανούς της πατρίδας ο ήλιος της λευτεριάς.

Προπύργιο και κάστρο άπαρτο της λευτεριάς θα αναδειχθεί ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» και στα χρόνια 1947-1949 – «Χάνι της Γραβιάς» βάφτισε ο τύπος το 1948 τον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ», όταν πάνω του συντρίβονταν αλλεπάλληλες επιθέσεις ανθελληνικού μίσους- δίνοντας με τις πρωτοποριακές κινητοποιήσεις του το στίγμα πλεύσης ενάντια στην αποικιοκρατική κατοχή

 

2.3 Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ΚΑΙ Η ΕΠΟΠΟΙΙΑ ΤΟΥ 1955-59

Κι’ αργότερα, στη δραματική εποποιία του 1955-59, πρωταγωνιστικό και πάλι ρόλο θα διαδραματίσει ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». Όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, τα απλά μέλη του σωματείου αλλά και οι ποδοσφαιριστές του στρατεύτηκαν στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α., εκτελώντας διατεταγμένες εντολές που λαμβάνανε από τον τομεάρχη Πολύκαρπο Γιωρκάτζη καθώς και από τον υποτομεάρχη Λευκωσίας Γιαννάκη Μάτση, που στην περιοχή του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» διατηρούσε τρία κρησφύγετα.. Ένα δραστήριο μελος του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» ο Γεώργιος Στέρος (που στις μάχες του 1963 σκοτώθηκε) ανέλαβε την εποπτεία της διαχωριστικής γραμμής στις κάτω ενορίες της Λευκωσίας, παρέχοντας πλήρη προστασία στους Ελληνοκύπριους κατοίκους των, που οι Άγγλοι αποικιοκράτες όχι μόνο απαξιούσαν να την παράσχουν, μα ενθαρρύνανε τις επιθέσεις των τούρκικων στιφών.

Ήταν απερίγραπτος ο ενθουσιασμός που επικρατούσε τότες στις τάξεις του μαχόμενου λαού μας. Και μόνο το γεγονός ότι ο τομέας Λευκωσίας, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γιαννάκη Μάτση, διατηρούσε στο τέλος του αγώνα 70 ομάδες με πλήρη οπλική εξάρτηση, αποδεικνύει πόσο ψηλά βρισκόταν ο ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του λαού μας.

Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» στα χρόνια του 1955-59 κατέβαλε βαρύ φόρο αίματος στη δραματική εκείνη αναμέτρηση με τον ξένο δυνάστη.

Πιο συγκεκριμένα θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας τα πιο κάτω μέλη του:

iO Χαράλαμπος Μούσκος  που σκοτώθηκε – κι ήταν ο πρώτος Κύπριος αντάρτης που έπεσε σε σύγκρουση με το βρετανικό κατοχικό στρατό – στις 15.12.1955 στο Μερσινάκι των Σόλων, ύστερα από ενέδρα που στήθηκε κατά των Άγγλων.

ii Ο Νίκος Γεωργίου, από το Παλαιχώρι, που υπέκυψε στις 25.01.1957 στα φρικτά βασανιστήρια που υποβλήθηκε από Άγγλους ανακριτές στα κρατητήρια των Πλατρών.

iiiO Σταύρος Στυλιανίδης, ο κατασκευαστής βομβών της ΕΟΚΑ που σκοτώθηκε στις 18.08.1957 στο κρησφύγετό του, στο χωριό Επισκοπιό, από έκρηξη νάρκης που κατασκεύαζε με τον Καραίσκο και Α.Θεοφάνους.

ivOKώστας Λοίζου, που πέθανε στο χωριό Κάμπος στις 28.01.1958, από εγκαύματα που υπέστη ύστερα από επίθεση που διενήργησε η αντάρτική του ομάδα κατά του Κεντρικού αστυνομικού σταθμού.

v Ο Νίκος Κατσαρής, αντάρτης της ΕΟΚΑ, που πέθανε λίγο μετά την λήξη του απελευθερωτικού αγώνα.

vi  Ο Παντελής Κατελάρης σκοτώθηκε στις 18/1/1958 στον Άη Γιάννη της Μαλούντας, στο κρυσφήγετο του κατά την ώρα που κατασκεύαζε νάρκη η οποία εξερράγη.

Αναπόδραστη γι’ αυτό ήταν κι η εκδικητική μανία της παράνομης τουρκοκυπριακής  τρομοκρατικής οργάνωσης Τ.Μ.Τ που καθοδηγόταν από τον Τουρκοκύπριο εξτρεμιστή ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς καθώς και από τις βρετανικές, μυστικές υπηρεσίες ενάντια στον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ».

Για τα ανήσυχα και κρίσιμα χρόνια 1959-1962, που θα οδηγούσαν στα δραματικά γεγονότα του 1963-64 και το ρόλο του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» σ’αυτά, ο δάσκαλος Σέργιος Σαμουήλ αφηγείται :

 

2.4 Η πυρπόληση του οικήματος του σωματείου, 7 Ιουνίου 1958

Η Λευκωσία και τα προάστεια της στις 7 Ιουνίου του 1958 τέθηκαν σε συναγερμό, ύστερα από επανειλημμένες επιθέσεις έξαλλων τουρκικών στιφών εναντίον ελληνικών περιουσιών. Έτσι, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες τέθηκαν σε συναγερμό. Ήταν μία μεγαλειώδης κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε σε λίγα λεπτά ευθύς μετά από την έναρξη των κωδωνοκρουσιών. Στόχος των Ελληνοκυπρίων ήταν να διασφαλίσουν με νύχια και με δόντια ζωές και περιουσίες ελληνικές από τις απρόκλητες και αδικαιολόγητες επιθέσεις αφιονισμένων Τούρκων διαδηλωτών, που ύστερα από εντολές της Τ.Μ.Τ. πραγματοποιούσε το όργιο των βανδαλισμών.

Αφορμή για τα επεισόδια στάθηκε η ρίψη βόμβας γύρω στις 10:15 μ.μ. της 7ης Ιουνίου 1958 από διερχόμενο αυτοκίνητο ενάντια στο γραφείο Πληροφοριών του Τουρκικού Προξενίου, που βρισκόταν στην οδό Κερύνειας κοντά στο σταθμό της Αστυνομίας Τροχαίας.

Η μυστηριώδης βόμβα (που όλοι πιστεύουν ότι είναι έργο της Τ.Μ.Τ.) εξερράγη στη βεράντα της οικίας και συνέτριψε μερικούς υαλοπίνακες. Ο ίδιος ο Ντενκτάς εκμυστηρεύτηκε ότι η έκρηξη ήταν επινόηση του για να προκαλέσει σύρραξη.

Λίγο αργότερα , στον τόπο της έκρηξης συγκεντρώθηκαν κάπου 200 έξαλλοι Τούρκοι που κατέβηκαν σε διαδήλωση προς την Τουρκική συνοικία. Σε λίγο ομάδες Τούρκων μπήκαν στις Ελληνικές συνοικίες της Χρυσαλινιώτισσας και του Αγίου Κασσιανού, ενώ άλλοι, επιβαίνοντας σε αυτοκίνητα περιέρχονταν τις οδούς των συνοικιών του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Αντωνίου, το Καϊμακλί και την Παλουριώτισσα.

Οι Τούρκοι κραύγαζαν «τταξίμ», βρίζανε χυδαία τους Έλληνες προβαίνοντας σε προκλήσεις εναντίον των Ελλήνων.

Τότε άρχισαν να κτυπούν οι καμπάνες των ενοριών Αγίου Κασσιανού και Χρυσαλινιώτισσας καλώντας το λαό σε συναγερμό. Σύντομα βγαίνουν απ’ τους δρόμους λάμψεις από φλόγες που φώτιζαν την περιοχή της συνοικίας. Επρόκειτο για πυρκαγιά που εξερράγη στο αυτοκίνητο του ποδοσφαιριστή του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» Νάκου Αναστασιάδη. Η φωτιά κατασβήστηκε από την Πυροσβεστική Υπηρεσία αλλά προξενήθηκαν μεγάλες ζημιές στο αυτοκίνητο.

Στην συνέχεια έξαλλοι οι Τούρκοι επιτέθηκαν εναντίον του οικοτροφείου του Παγκυπρίου Γυμνασίου, στον Άγιο Κασσιανό, που δεν λειτουργούσε και έσπασαν τα τζάμια των παραθυριών. Περιέχυσαν επίσης με βενζίνη τις ξύλινες θύρες ελληνικών ξυλουργείων και επιπλοποιείων στην συνοικία του Αγίου Κασσιανού. Το πυρ κατασβήστηκε έγκαιρα από προσδραμόντες γείτονες προτού επεκταθεί.

Λίγο μετά τα μεσάνυκτα άρχισαν να κτυπούν όλες οι καμπάνες των  εκκλησιών της Λευκωσίας και των προαστίων. Σε λίγο μία λαοθάλασσα βρισκόταν στους δρόμους. Πλήθη Ελληνοκυπρίων από το Καϊμακλί, την Παλουριώτισσα και άλλα προάστεια συγκεντρώθηκαν στο άνοιγμα παρά την Πύλη Αμμοχώστου και αλλού με  στόχο να προστατεύσουν τις Ελληνικές συνοικίες.

Στην πλατεία Αρχιεπισκοπής συγκεντρώθηκαν χιλιάδες λαού, πολλοί από τους οποίους έφεραν την νυκτερινή τους περιβολή. Αλλά πλήθη κατευθύνθηκαν στις γειτονικές προς την Τουρκική συνοικία οδούς.

Στις 12:40 το πρωί της άλλης μέρας αστυνομική περίπολος λιθοβολήθηκε από το συγκεντρωμένο παρά τον σύλλογο «ΠΑΛΛΕΥΚΩΣΙΑΤΙΚΟΣ» πλήθος. Λίγο αργότερα πλήθος από χίλιους Έλληνες λιθοβόλησε 8 αυτοκίνητα γεμάτα από Τούρκους αστυνομικο

Στο μεταξύ πλήθος Τούρκων οπλισμένων με περίστροφα, τσεκούρια, ρόπαλα, μαχαίρια και πέτρες επιτέθηκαν εναντίον των Ελλήνων οι οποίοι συγκεντρώθηκαν κοντά στο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ» για να προστατεύσουν την συνοικία.

Αιματηρή σύρραξη και άγριος λιθοβολισμός επακολούθησε. Πολλά πρόσωπα τραυματίστηκαν και η περιοχή πήρε όψη πραγματικού πεδίου μάχης. Πολλοί Έλληνες βρίσκονταν κατά γης με τραύματα από πυροβολισμούς περιστρόφων, κτυπήματα με τσεκούρια και μαχαίρια, ενώ Τούρκοι έμπαιναν σε Ελληνικά σπίτια και κτυπούσαν ή πυροβολούσαν τους ενοίκους.

Ο ηρωϊσμός που υπέδειξαν οι Έλληνες κάτοικοι ήταν μεγαλειώδης γιατί αγωνίζονταν άοπλοι ενάντια σε πάνοπλους Τούρκους.

Στο μεταξύ οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά στο κτίριο του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» το οποίο πυρπολήθηκε και καταστράφηκε εντελώς. Η πυροσβεστική έφθασε όπως πάντα αργά και δεν μπόρεσε να προσεγγίσει, όπως και δεν μπόρεσαν να πλησιάσουν τα νοσοκομειακά φορεία. Οι Έλληνες μπόρεσαν τελικά να διώξουν τους Τούρκους από την περιοχή του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ», αλλά αφού διασκορπίστηκαν στις γειτονικές οδούς και την οδό Ερμού, έβαλαν φωτιά στα γειτονικά καταστήματα. Ομάδες Ελλήνων κατεδίωξαν τους Τούρκους και έσβησαν τις πυρκαγιές. Ομως δεν μπόρεσαν να καταστείλουν έγκαιρα όλες τις πυρκαγιές και στις 2:00 το πρωί τμήμα της Λευκωσίας εφαίνετο φλεγόμενο. Ουρανομήκης φλόγες και πυκνά νέφη καπνού εκάλυψαν την πόλη.

Ολόκληρο τετράγωνο στην οδό Καρά Πουπά πυρπολήθηκε, ενώ πυρπολήθηκαν ξυλεμπορικά, γκαράζ, βιομηχανίες αλευροποιίας και σπορελαίων, φαρμακεία και άλλα.

Πυκνές ομάδες Ελλήνων μάχονταν με αυταπάρνηση στους τόπους των πυρκαγιών και καταδίωκαν τους Τούρκους εμπρηστές ή αντιμετώπιζαν τις επιθέσεις και τους λιθοβολισμούς των κρυμμένων Τούρκων. Έτσι δεκάδες ελληνικά καταστήματα σώθηκαν από το καλά προδιαγεγραμμένο σχέδιο των Τούρκων σωβινιστών να εξοντώσουν τους Ελληνοκύπριους της περιοχής και να καταστρέψουν τα υποστατικά τους.

Στο μεταξύ στην ματοβαμμένη περιοχή του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» κατέφθασαν, αργά όμως και πάλι, ισχυρές δυνάμεις βρεττανικών στρατευμάτων οι οποίες επέδειξαν κτηνώδη απάθεια, απέκλεισαν τις παρακείμενες οδούς και επιτέθηκαν για να διαλύσουν τους Έλληνες. Οι Τούρκοι κρύφτηκαν παρά το τουρκικό τέμενος και λιθοβολούσαν τους Ελληνες προσπαθώντας συγχρόνως να εμποδίσουν τους πυροσβέστες.

Οι συμπλοκές έληξαν με τον φόνο δύο Ελληνοκυπρίων, του Κώστα Ιωάννου 18 χρόνων και ακόμη ενός 20χρονου με το όνομα Φιντικλής.

Επίσης σοβαρότατα τραυματίστηκαν από σφαίρες, μαχαίρια και άλλα αιχμηρά όργανα και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση πλείστοι όσοι άλλοι. Οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 50. Στις 2:00 το πρωί της 8ης Ιουνίου επιβλήθηκε κατ’οίκον περιορισμός στην περιοχή των πυρκαγιών και των συγκρούσεων.

Τα πλείστα των ελληνικών καταστημάτων από τον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ» μέχρι την Δημοτική αγορά λεηλατήθηκαν ή υπέστησαν καταστροφές.

2.5 ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ 1959-1962 ΚΙ Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» – Η ΑΝΗΣΥΧΗ ΗΡΕΜΙΑ -

 

 

Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας η ελληνοκυπριακή ηγεσία ανησυχούσε πάρα πολύ από τις πληροφορίες που λαμβάνονταν συνεχώς για τις στρατιωτικές προετοιμασίες των Τουρκοκύπριων.

Ήδη ήταν γνωστοί οι εξοπλισμοί των Τουρκοκυπρίων, καθώς επίσης και η έλευση αξιωματικών του τουρκικού στρατού στην Κύπρο, οι οποίοι αφού τοποθετούνταν σε περιοχές που υπερίσχυε το τουρκοκυπριακό στοιχείο προέβαιναν σε οργάνωση, εξοπλισμό και στρατιωτική εκπαίδευση των κατοίκων.

Μια από τις πιο ευαίσθητες περιοχές της Λευκωσίας, η οποία και αποτελούσε μόνιμο στόχο των Τουρκοκύπριων ήταν και εκείνη του Αγίου Κασσιανού, της οποίας προπύργιο ήταν το σωματείο του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» το οποίο και είχε ήδη πυρποληθεί όπως αναφέρθηκε από τους Τουρκοκύπριους κατά την περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα, (07.06.1958).

Ο τότε υπουργός Εσωτερικών Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, υπεύθυνος για θέματα εσωτερικής ασφάλειας, ο οποίος και υπεραγαπούσε την περιοχή του ‘Τακτακαλά’ και ήταν ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος για την τύχη της, ανησυχούσε για την ασφάλειά της και εξέφραζε συχνά την ανησυχία του για τις προθέσεις των Τούρκων.

Ο Π. Γιωρκάτζης ήθελε πάση θυσία να προστατευτεί η περιοχή γιατί σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του αποτελούσε ένα από τους πρωταρχικούς στόχους των Τούρκων.

Την περίοδο εκείνη υπηρετούσα ως πρωτοδιορισμένος δάσκαλος στο ακριτικό σχολείο του Αγίου Κασσιανού, όταν μου φώναξε ο υπουργός μαζί με τους συνεργάτες του και μου ανάφερε τους φόβους του.

Η προστασία του Αγίου Κασσιανού αποφασίστηκε μέσα στα γενικότερα σχέδια της ασφάλειας και όλων των άλλων περιοχών που συνόρευαν με τις τουρκοκυπριακές περιοχές.

Μια μικρή ομάδα αναλάβαμε την προστασία της περιοχής. Μας παραχωρήθηκαν δύο στρατιωτικά όπλα, ένα αυτόματο μαρσίπ και ενός τυφέκιο επίσης του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, καθώς επίσης και ένα περίστροφο.

Οι Τουρκοκύπριοι είχαν ήδη αρχίσει να δραστηριοποιούνται και πολύ εύκολα μπορούσε κάποιος να αντιληφθεί ότι κατά τη διάρκεια της νύκτας πραγματοποιούσαν περιπολίες στην περιοχή και επάνδρωναν παρατηρητήρια σε νευραλγικά σημεία.

Μετά από σύντομο σχεδιασμό αποφασίσαμε να επανδρώσουμε δύο φυλάκια που θα λειτουργούσαν κατά τη διάρκεια της νύκτας, ενώ παράλληλα μια μικρή ομάδα θα εκτελούσε διακριτικές περιπολίες.

Το ένα φυλάκιο επιλέγηκε να λειτουργήσει στο σπίτι του Κώστα Μαράκου, το οποίο βρισκόταν στο τέλος της οδού Αυτοκρατείρας Θεοδώρας και αποτελούσε σφήνα μέσα στον τουρκικό τομέα. Η θέση του φυλακίου ήταν πολύ μειονεκτική γιατί για να πάει κάποιος εκεί έπρεπε να περάσει από  περιοχή που ελεγχόταν αποκλειστικά από τους Τούρκους. Λόγω της θέσης του όμως πρόσφερε εξαίρετη παρατήρηση.

Κάθε απόγευμα, λίγο πριν από τη δύση του ήλιου, δύο μέλη της ομάδας έπρεπε να μεταβούν στο σπίτι του Μαράκου, μεταφέροντας μαζί τους το μοναδικό αυτόματο που είχαμε. Η μεταφορά του όπλου ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα και γι’ αυτό το λόγο η απόφασή μας ήταν να είναι πάντοτε οπλισμένο για κάθε περίπτωση. Οι φρουροί θα έπρεπε να επιστρέψουν πίσω το επόμενο πρωί.

Το άλλο φυλάκιο βρισκόταν σχεδόν απέναντι από το σχολείο του Αγίου Κασσιανού και η αποστολή του ήταν αποκλειστικά η φρούρηση του σχολείου.

Ως ‘αρχηγείο’ της περιοχής είχαμε το σωματείο του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ», στο οποίο κάναμε τις συσκέψεις μας και παίρναμε τις αποφάσεις μας. Τις εκπαιδεύσεις μας στη χρήση των όπλων που είχαμε τις κάναμε στο σπίτι του Θανάση Παπαϊωάννου που βρισκόταν κάπου εκεί κοντά, στην οδό Χρυσαλινιώτισσας.

Η ομάδα λειτουργούσε με μεγάλη επιτυχία και καταφέρναμε να έχουμε τον πλήρη έλεγχο και την ασφάλεια χωρίς να υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.

Αρχές του 1963 μου ανατέθηκαν άλλα καθήκοντα, σε άλλη περιοχή και έτσι την ευθύνη για την περιοχή του Αγίου Κασσιανού ανέλαβε άλλο πρόσωπο.

Συνέχισα όμως να επισκέπτομαι την περιοχή γιατί με ενδιέφερε να βλέπω και να πληροφορούμαι για το τι ακριβώς συνέβαινε εκεί.

Έτσι το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου 1963 ενώ βρισκόμασταν στο σωματείο του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» με τον τότε λοχαγό του Κυπριακού Στρατού Νίκο Βαρναβίδη, κατέφθασε πολύ αναστατωμένος ο επίσης λοχαγός του Κυπριακού Στρατού Κύκκος Στρατής, για να μας αναφέρει ότι λίγο πριν είχε συμβεί το περιστατικό της συμπλοκής με τους Τουρκοκύπριους στην οδό Πάφου με περίπολο Ελληνοκυπρίων αστυνομικών, κατά την οποία και σκοτώθηκε μια Τουρκοκυπρία ελευθέρων ηθών. Το γεγονός αυτό, εκμεταλλεύτηκαν ως γνωστό οι Τουρκοκύπριοι, για να ξεκινήσουν την ανταρσία, την οποία τόσο καιρό προετοίμαζαν.

Λίγες μέρες μετά την έναρξη των ταραχών, με μεγάλη μας λύπη πληροφορηθήκαμε το θάνατο του Στέρου, ενός εξαιρετικού και ενθουσιώδους αγωνιστή, ο οποίος πυροβολήθηκε από τους Τούρκους στο κεφάλι, ενώ βρισκόταν σε πολύ προωθημένο φυλάκιο της περιοχής Αγίου Κασσιανού.

 

  1.   ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ – ΠΟΛΙΣΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Την επόμενη μέρα ζητήσαμε από τον τότε υπεύθυνο της περιοχής, Ανδρέα Χατζηπαυλή, να μας οδηγήσει στο φυλάκιο όπου σκοτώθηκε ο Στέρος, ο οποίος ήταν και το πρώτο θύμα της Τουρκοανταρσίας στην περιοχή.

 

Σε  εποχές παλαιότερες που τα δημόσια θεάματα και οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις ήσαν πολύ σπάνια, έλειπαν, άλλωστε και οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς, όλο το βάρος για την διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων αναλάμβαναν τα σωματεία.

Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» διέθετε ειδικό καλλιτεχνικό τμήμα, δίνοντας παραστάσεις σ’όλη σχεδόν την Κύπρο. Στα 1933 δόθηκε η πρώτη συναυλία στο θέατρο Παπαδοπούλου στην Λευκωσία.

 

Επικεφαλής της ορχήστρας ήταν ο διακεκριμένος μουσικοσυνθέτης καθηγητής της μουσικής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο κύριος Γιάγκος Μιχαηλίδης.

Η ορχήστρα του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» πολλές φορές ενωνόταν με την ορχήστρα του Πετελιάν κι έδιναν από κοινού παραστάσεις.

Μετά την αποχώρηση του Γιάγκου Μιχαηλίδη υπεύθυνος των μουσικών εκδηλώσεων, της μουσικής γενικότερα κίνησης του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» ανέλαβε ο Σώζος Τομπόλης. Στίς 7 Μαρτίου 2001 ο Σώζος Τομπόλης μας ανέφερε : « Ο γιατρός Ζεμενίδης μου ανέθεσε την υπευθυνότητα των μουσικών εκδηλώσεων».

Ετσι δημιουργήσαμε :

  1. Φιλαρμονική που διέθετε : 2 τρομπέττες, 2 τρομπόνια, 1 συφώνιο, 1 μπάσο, 1 γκραν κάσια, 2 μικρά (στρατιωτικά) τύμπανα, 2 κορνέττες, 1 κόρνο και ένα όργανο που λεγόταν τενόρος και έπαιζε μελωδία.

Είχαμε 16 περίπου άτομα στην Φιλαρμονική. Η Φιλαρμονική λάμβανε μέρος στις εθνικές παρελάσεις της 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου.

  1. Ορχήστρα χορού που είχε: 2-3 βιολιά , 1 βιολοντσέλο και 2 τρομπέττες.
  2. Χορωδία που αποτελείτο από 18 περίπου άτομα (όλο άνδρες) κι έπαιρνε  μέρος σε εκδηλώσεις του σωματείου.

Από φωτογραφία του 1933 επισημαίνουμε την υπερπεντηκονταμελή της χορωδίας και ορχήστρας του σωματείου που εικονίζονται ανάμεσα σε άλλους οι :

Γιάγκος Μιχαηλίδης, Διαγόρας Νικολαίδης, Κώστας Θεμιστοκλέους, Τάκης Μέντζης, Κυριάκος Χασάπης, Κ. Αντωνόπουλος, Ελένη Ρώσσου, Χαράλαμπος Τσιμίλης, Κώστας Κασινόπουλος και Ελένη Αθανασιάδου-Μαξιούτη.

 

4. Aθλητικές Δραστηριότητες – Ποδόσφαιρο

Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» είναι από τις λίγες Κυπριακές ομάδες που έλαβαν μέρος  και στις τρεις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις :

α) Πρωταθλητριών

β) Κυπελλούχων

γ) ΟΥΕΦΑ

Συγκεκριμένα έλαβε μέρος τρεις φορές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1967 με την ΣΕΡΑΓΙΕΒΟ  Γιουγκοσλαβίας στις 20/09/1967 στο Γ.Σ.Π. και έληξε ισόπαλο 2-2 αν και ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» προηγείτο στο ημίχρονο με 2-0.

Ο επαναληπτικός έγινε στις 13.10.1967 στο ΣΕΡΑΓΙΕΒΟ και μετά από ένα συγκλονιστικό παιχνίδι κάτω από αντίξοες συνθήκες ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ηττήθηκε 1-3.

Το 1969 αντίπαλός μας η ΡΕΑΛ Μαδρίτης και τα δύο παιχνίδια έγιναν στην Ισπανία το πρώτο στις 24.09.1969, όπου ηττηθήκαμε με 8-0 και ο επαναληπτικός στις 30.09.1969 και ηττηθήκαμε 1-6.

Το 1971 στο δρόμο μας βρίσκεται η ΦΕΓΙΕΝΟΡΤ Ολλανδίας και τα δύο παιχνίδια διεξάγονται στην Ολλανδία.

Το πρώτο στις 15.09.1971 με σκορ 0-8 και ο επαναληπτικός στις 22.09.1971 με σκορ 9-0.

ΚΥΠΕΛΛΟ ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΩΝ :

O «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» κερδίζοντας το 1976-77 το Κύπελλο Κύπρου εξασφάλισε για πρώτη φορά την συμμετοχή του στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης.

Αντίπαλος του στον πρώτο γύρο κληρώθηκε η ΚΡΑΪΟΒΑ Ρουμανίας αλλά ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» δεν μπόρεσε να χτυπήσει την πρόκριση η οποία χάθηκε μέσα στο ΓΣΠ από το πρώτο παιχνίδι αφού ηττήθηκε με 1-6 στις 15.09.77. Αντίθετα τα πήγαμε πολύ καλύτερα στον επαναληπτικό, αφού η ομάδα στάθηκε πολύ καλά για να υποκύψει τελικά με 2-0 στις 22.09.77

ΚΥΠΕΛΛΟ  ΟΥΕΦΑ :

H αλυσίδα των επιτυχιών μετά την επιστροφή από την Α΄ Εθνική ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» τερματίζει δεύτερος κι’ εξασφαλίζει την συμμετοχή του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η κλήρωση τον φέρνει αντιμέτωπο της περίφημης Δυτικογερμανικής ομάδας ΣΤΟΥΓΚΑΡΔΗ.

 

Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στην Γερμανία στο στάδιο «ΝΕΚΑΡ». Το πρώτο στις 10.09.1973 με σκορ 9-0 και το δεύτερο στις 17.09.1973 όπου η ΣΤΟΥΓΚΑΡΔΗ πάλι κέρδισε με 0-4.

ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ:

1966-1967

1968-1969

1970-1971

ΔΕΥΤΕΡΑΘΛΗΤΕΣ

1964-1965

1965-1966

1972-1973

2000-2001

Ο Ολυμπιακός στον θεσμό του Κυπέλλου Κύπρου

Τέσσερεις φορές ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» έφθασε στον τελικό Κυπέλλου Κύπρου.

  1. Το 1961-62 με αντίπαλο την ΑΝΟΡΘΩΣΗ  όπου ηττήθηκε με 2-5.
  2.           Το 1976-77 με αντίπαλο την ΑΛΚΗ όπου κέρδισε με 2-0 και κατέκτησε τον τίτλο.
  3.       Το 1977-78 με αντίπαλο το ΑΠΟΕΛ όπου έχασε με 0-3.
  4. Το 1990-1991 με αντίπαλο την ΟΜΟΝΟΙΑ όπυ έχασε με 0-1

Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» μόχθησε πάρα πολύ για να πάρει το Κυπελλο. Από την αρχή του β΄ γύρου της διοργάνωσης όλοι τον έβλεπαν εκτός Κυπέλλου μια και αντιμετώπιζε την «ΟΜΟΝΟΙΑ», όμως προχώρησε δίκαια και άξια καταβάλλοντας την με 2-1. Σκόρερ οι Ευθυμιάδης και Αριστείδου.

Επόμενος αντίπαλος το Παραλίμνι στο Γ.Σ.Π.

Με τον αέρα της νίκης επί της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» η ομάδα μας ξεπέρασε και το εμπόδιο αυτό με σκορ 2-1 για να φθάσει έτσι στα ημιτελικά.

Αντίπαλος του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» κληρώθηκε ο «ΑΠΟΛΛΩΝ» στο Γ.Σ.Π.  Χρειάστηκαν όμως τα τελευταία λεπτά της παράτασης για να πάρει ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» την πανάκριβη πρόκριση για τον τελικό. Το παιχνίδι στην κανονική του διάρκεια έληξε ισόπαλο χωρίς τέρματα.

Στην παράταση κι ενώ όλα έδειχναν ότι θα είχαμε επαναληπτικό, ο έμπειρος Ευθυμιάδης μέσα σε ένα δίλεπτο 115΄ και 117΄ έθεσε νοκ-άουτ τον Απόλλωνα μέσα σε ατμόσφαιρα αποθέωσης για τους ‘μαυροπράσινους’.

Τελικός Κυπέλλου ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – ΑΛΚΗ. Στις 12 Ιουνίου 1977 γράφεται ακόμη μία χρυσή σελίδα στην ένδοξη ιστορία του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» με την κατάκτηση του Κυπέλλου. Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ανώτερος του αντιπάλου του κέρδισε δίκαια με 2-0. Σκόρερ οι Αριστείδου – Κίκας.

 

  1.   ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΛΛΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ 

Ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» αφήνοντας κατά μέρος τις πολλές προσπάθειες, πολλούς κόπους και τις μεγάλες οικονομικές επιβαρύνσεις που θα είχε με την δημιουργία νέων Αθλητικών Τμημάτων, σεβόμενο την αθλητική του ιδιότητα και την υποχρέωση του για να δώσει στους νέους διέξοδο, στροφή και αγάπη προς την άθληση, αποφάσισε το 1971 και προχώρησε στην ίδρυση νέων αθλητικών τμημάτων:

Α.    Στίβου

Β.    Καλαθόσφαιρας

Γ.     Επιτραπέζιας Αντισφαίρησης

Δ.    Ποδηλασίας

Ε.    Πετόσφαιρα

 

Η κατάλληλη διαφώτιση και στρατολόγηση, ώθησε πολλούς νέους να ενταχθούν στα νέα Αθλητικά Τμήματα.

Α.     ΣΤΙΒΟΣ :

Με την πρώτη της συμμετοχή η ομάδα μας εντυπωσίασε με τα πολύ καλά αποτελέσματα της εις τους Διασωματειακούς και Παγκύπριους Διασυλλογικούς αγώνες.

 

ΔΙΑΣΩΜΑΤΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  «ΤΑ ΔΙΑΓΟΡΕΙΑ»1972 βαθμοί 43

 

ΔΙΑΣΩΜΑΤΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ «ΤΑ ΔΙΑΓΟΡΕΙΑ» 1973 βαθμοί 92

 

ΔΙΑΣΩΜΑΤΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ «ΤΑ ΔΙΑΓΟΡΕΙΑ» 1974 βαθμοί 76

 

Δ΄ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΙ ΔΙΑΣΩΜΑΤΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  1973 βαθμοί 27

 

Ε΄ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΙ ΔΙΑΣΩΜΑΤΕΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ  1974 βαθμοί 33

Το 1974 είναι το τέλος του Διασωματειακού Αθλητισμού, γιατί ως γνωστό καταργήθηκε και όλοι οι αθλητές αγωνίζονται πλέον με τα χρώματα των Γυμναστικών Συλλόγων κάθε επαρχίας.

Β.     ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΑ :

Στις 23.02.1971 η ΤΕΑΚ μας κοινωποιεί ότι το Σωματείο μας γίνεται δεκτό και εγγράφεται στην δύναμή της στην β΄ κατηγορία. Σε σύντομο χρονικό διάστημα όμως, στέφεται Πρωταθλήτρια β΄ κατηγορίας το 1973 και μεταπηδά στους μεγάλους.

Οπως ήταν οι στόχοι μας για μια μεγάλη ομάδα δώσαμε μεγάλη σημασία στην δημιουργία ενός γερού υπόβαθρου με νέα παιδιά τα οποία με σκληρή δουλειά κατάφεραν να στεφθούν Κυπελλούχοι στο Κύπελλο Εφήβων  το 1978 και 1979. Δυστυχώς το Σωματείο αναγκάστηκε να αναστείλει τις δραστηριότητες του τμήματος στις 13.10.1979, λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Γ.     ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑ ΑΝΤΙΣΦΑΙΡΙΣΗ :

To Σωματείο θέτοντας σε εφαρμογή την απόφαση για περισσότερα αθλητικά τμήματα με άμεσο σκοπό την άθληση των νέων, προχώρησε στην δημιουργία επιτραπέζιας Αντισφαίρησης.

Δ.     ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ :

H ομάδα της Ποδηλασίας στελεχωμένη από έφηβους εντυπωσίασε στις διάφορες αθλητικές εκδηλώσεις.

Το Μαύρο και το Πράσινο έκαμε την εμφάνιση του σε ακόμα ένα νέο τομέα και για μια  ακόμα φορά και τα μέλη και φίλοι του Σωματείου δεν έκριβαν τη χαρά τους για τις Πρωτοποριακές αποφάσεις του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ».

 

Ε.ΤΜΗΜΑ ΠΕΤΟΣΦΑΙΡΑΣ

Στις 21.03.1972 το Δ.Σ. του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» πήρε την απόφαση και ενέκρινε την συγκρότηση ομάδας Πετόσφαιρας.

Με την απόφαση αυτή ολοκληρώθηκε και ο κύκλος ίδρυσης Αθλητικών Τμημάτων και τα Μέλη και φίλοι του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ» ήταν αρκετά ικανοποιημένα γιατί έβλεπαν ότι ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» επρωτοπόρησε σε όλους του Αθλητικούς Τομείς.

Στις 23.03.1973 ο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» εγγράφεται στη δύναμη της Ε.Ο.ΠΕ (Ελληνική Ομοσπονδία Πετόσφαιρας) τότε.  Αργότερα το 1978 φάνηκε ότι ήταν επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Κυπριακή Ομοσπονδία Πετόσφαιρας όπως και έγινε.

Η σκληρή και σοβαρή δουλειά που έγινε σ’ αυτό το τμήμα δεν άργησε να φέρει καρπούς.

Από την πρώτη κιόλας χρονιά, το 1973-74 στέφεται η ομάδα μας Πρωταθλήτρια .

Την επόμενη χρονιά 1974-75 σαν Πρωταθλητές έπρεπε να πάμε στην Ελλάδα για να παίξουμε στο Ελλαδικό Πρωτάθλημα. Δυστυχώς όμως λόγω των γεγονότων του 1974 δεν πήγαμε και πήραμε μέρος στο δικό μας Πρωτάθλημα εκτός συναγωνισμού για να μην είμαστε σε απραξία.

Κι’ αυτή τη χρονιά στεφθήκαμε Πρωταθλητές έστω και ανεπίσημα.

Το 1975 φθάνει στον τελικό Κυπέλλου όπου ηττήθηκε από την «ΑΝΟΡΘΩΣΗ» με 1-3.

Το 1975-76 στέφεται Πρωταθλήτρια. Επίσης γίνεται η πρώτη αθλητική αποστολή στην Ελλάδα κατόπιν προσκλήσεως της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, τιμής ένεκεν για την κατάκτηση του Πρωταθλήματος.

Το 1976 φιναλίστ με Δερύνεια όπου ηττήθηκε με 2-3.

Το 1977 φιναλίστ με Δερύνεια όπου ηττηθήκαμε με 2-3.

Με αυτά τα αποτελέσματα η ομάδα μας γίνεται η πιο δημοφιλής και το ΓΣΠ όπου εγίνοντο οι αγώνες ήταν μικρό για να χωρέσει τις χιλιάδες των θεατών.

Δυστυχώς δεν είχαμε βοήθεια από πουθενά για να κάνεις συνέχεια Πρωταθλητισμό και το κυριότερο να κρατήσεις τους νέους από το να ξενιτευτούν για σπουδές κι’ έτσι χάσαμε πολλούς αθλητές ταυτόχρονα και όπως ήταν επόμενο άρχισε η κατάρρευση της ομάδας. Το 1999 το τμήμα ανέστειλε τις δραστηριότητες του

 

. .